Verbannen

Verbannen

Het is duidelijk zichtbaar: ze zitten uit te puffen van het werken in de tuin. Marja heeft één voet op een klapstoel gelegd. Hans leest een glossy over Frankrijk. Vrouwtje Jas komt stilletjes achterom en vraagt voorzichtig of zij de eigenaren zijn van dit prachtige landgoedje. Dat beamen ze.

Lichtelijk gegeneerd legt Vrouwtje Jas uit dat ze een slaapplaats zoekt. Ze heeft gehoord dat ze het hier kan proberen.

Slaapplaats

Een grote glimlach komt op beider gezichten. Hans staat meteen op en biedt zijn stoel aan. Marja tilt haar voet op en biedt haar klapstoel aan.
“Ga maar lekker zitten kind, je zal wel moe zijn. Het zweet staat op je voorhoofd. Wil je tomatensap? Dat drinken wij ook. Daar knap je van op.”
Verbannen, BanpaalVrouwtje Jas vraagt een glaasje water. Het is niet met zoveel woorden gezegd, maar ze begrijpt dat ze hier kan blijven slapen. Stille Hans komt met een karaf water en een glas. Heerlijk koud water. Daar heeft Vrouwtje Jas zin in, na deze lange fietstocht.
De kennismaking slaan ze over. Marja vertelt dat ze hier al veertig jaar wonen. Dat ze ras-Amsterdammers zijn -en blijven- maar dat ze er niet aan moeten denken om daar nog te wonen. Vijftig jaar geleden zijn ze uit Amsterdam vertrokken. Als ze er komen gaat hun hartje sneller kloppen. Maar ja, als je daar uit je raam kijkt, zie je mensen en huizen hè? En toeristen. En nog meer toeristen. Die slapen allemaal op van die airbnb zolderkamers. Wat denk je wat er gebeurt als er brand uitbreekt? Vroeger waren alle zolders in Amsterdam met elkaar verbonden door tussendeuren. Die zijn allemaal dichtgemaakt want tegenwoordig zijn al die huizen particulier eigendom en dan willen mensen mijn en dijn gescheiden houden. Dus de vluchtgangen zijn geblokkeerd. De vluchtgangen tussen de zolders en de vluchtgangen naast de huizen.

Nee, dan dit plekje! Overal waar je kijkt is het groen. Pruimenbomen, appelbomen, de dijk en het waterland. Wat een ruimte, wat een rust!

Verbannen

Vrouwtje Jas vertelt dat ze vanmorgen vertrokken is uit Muiden en zo’n 50 kilometer gefietst heeft.
“Helemaal alleen kind?”
“Ja, helemaal alleen. Ik ben altijd alleen”
“Maar vandaag niet hoor! Vanavond slaap je bij ons, we halen Chinees en je eet met ons mee”

Verbannen, BanpaalMarja praat aan één stuk door. Ze vertelt over het landhuis dat ze verbouwd hebben. Ze laten Vrouwtje Jas alles zien: het huis, de tuin en de paal die aan de dijk staat. Het is geen gewone paal maar een Banpaal. Die staat daar al sinds de achttiende eeuw. Als je iets gestolen had of een ander misdrijf had gepleegd, kon de rechter je verbannen uit de stad. Dan moest je voorbij deze paal lopen en mocht je het gebied niet meer in.

Vrouwtje Jas knikt, als blijk van interesse. Hans vult sceptisch aan: “dus euh… we weten niet wat voor vreemdeling je bent, maar hier ben je welkom. Dit is immers voorbij de Banpaal.”

Vrouwtje Jas lacht. Ze zullen haar inderdaad een vreemdeling vinden. Een dame van middelbare leeftijd, alleen op de fiets. Niets anders bij zich dan een half tasje met kleding. Vrouwtje Jas is blij met de gastvrijheid van Marja en Hans. Het tuinhuisje blijkt een heerlijke slaapplaats. De volgende ochtend krijgt Vrouwtje Jas een uitgebreid ontbijt en een lunchpakketje voor onderweg.

In de ochtendnevel fietst Vrouwtje Jas onbekommerd langs de banpaal, het stadje in.

Leestip:

Deze post heeft 6 reacties

  1. Deze blogpost kende ik nog niet.

    Wat een mooie ervaring.
    En dat net na een banpaal.

    Jij en de oud-amsterdammers hebben daar frank en vrij kunnen slapen.

    Vreemd genoeg heeft ook Amsterdam nog van die banpalen. Maar nu denken alle bezoekers dat zij binnen het gebied van de banpalen van god en alles los elke wet van fatsoen en normaal gedrag met de voeten mogen treden …

    Vredelievende groet,

  2. Oh ja, heeft Amsterdam nog banpalen? Wat leuk! Ik ga eens opzoeken waar ze staan. Leuk voor een zondagmiddagse wandeling: rondje banpalen. Kijken of ik mijn ondeugd binnen de perken kan houden 😉

  3. Ik zal het aan Marja en Hans vragen. Die weten het misschien wel… Hun B&B heet tenslotte “De Banpaal”.

Geef een reactie

×